مطالعات تحریک مغزی سندرم پای بیقرار، تحریک پذیری قشر حرکتی را به عنوان یک علت در نظر می گیرند

مطالعات تحریک مغزی سندرم پای بیقرار، تحریک پذیری قشر حرکتی را به عنوان یک علت در نظر می گیرند

486 0

Johns Hopkins محققان پزشکی می گویند آزمایش های جدید با تحریک مغز پالس مغزی در افراد مبتلا به سندرم پاهای متوسط ​​تا شدید بی تحرک (RLS) به شواهدی اشاره کرده اند که این وضعیت به علت تحریک پذیری و بیش از حد در قسمت قشر موتور مغز مسئول حرکت جنبش است.

محققان می گویند یافته های آنها، آنلاین منتشر شده در پزشکی خواب در تاریخ 31 مه ممکن است کمک به طراحی روش های امن تر، موثر تر برای درمان RLS و محرومیت از خواب مزمن که باعث استفاده از پالس های الکتریکی و یا مغناطیسی برای آرام شدن و یا قطع بیش از حد می شود. در حدود 10 درصد از بزرگسالان در ایالات متحده یک بار یا بیشتر از RLS تجربه کرده اند و در حدود 1 در 500 گزارش شده است که این وضعیت به اندازه کافی شدید و مزمن است تا بتواند کیفیت زندگی، بهره وری کار یا سلامت روان را درگیر کند.

افراد مبتلا به RLS شدید علائم این بیماری را به عنوان یک نیاز عمیق برای حرکت دادن پاها در هنگام استراحت توصیف می کنند. آنها ممکن است درد و یا حس حباب های سودا را در رگ ها و یا کرم های خود را در پاهای خود احساس می کنند، که امتداد می یابند و تنها هنگام ایستادن یا عمدی حرکت پاها خود احساس می کنند. اثرات درازمدت شامل خستگی، اضطراب و افسردگی می شود، بیشتر آن با وقفه مکرر خواب صاف مرتبط است. درمان های استاندارد که ممکن است عوارض جانبی قابل توجهی داشته باشند، شامل داروهایی هستند که مثل داروهای ضد التهاب، داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد افسردگی رفتار می کنند.

اگر چه بسیاری از بیماری ها، مانند بیماری کلیوی و دیابت، با RLS مرتبط بوده اند،  در ریشه های عصبی این بیماری بحث بسیار زیادی بوده است.

مطالعات جدید، محققان جان هاپکینز می گویند، از این ایده حمایت می کند که مکانیزم پایه برای RLS در مرکز “حرکت پاهای من” مغز است و حتی کسانی که با RLS تجربه می کنند، احساس راحتی بیشتری می کنند، زمانی که آنها بالا می روند و آنها را حرکت می دهند.

Richard Allen، Ph.D.، استاد علوم اعصاب در Johns. دانشکده پزشکی دانشگاه هوپکینز  می گوید: “اساسا مغز سیگنال را در هنگام آماده شدن برای حرکت اندام می فرستد، حتی زمانی که شما قصد ندارید به حرکت بپردازید، بنابراین بدن شما آماده و تقویت می شود و تنها راه رفع این احساس حرکت است.”

در تحقیق جدید، محققان 32 فرد بالغ را با تشخیص RLS متوسط ​​تا شدید تشخیص دادند و از آنها خواستند تا درمان خود را برای 12 روز متوقف کنند. آنها 31 کنترل کننده بالغ را با هیچ سابقه RLS یا سایر اختلالات خواب و الگوهای خواب سالم به عنوان کنترل انتخاب نمی کردند. شرکت کنندگان در هر دو گروه میانگین سن 58 سالگی و 59 درصد زن بودند.

برای آزمایشات، محققان از تحریک مغناطیسی ترانس مغناطیسی (TMS) برای استفاده از پالس های ایمن استفاده کردند که بتوانند مناطق مختلف مغز را تحریک کنند که حرکت عضلات دست یا پا را کنترل کنند. سپس با استفاده از الکترودهای متصل به دست یا پا برای اندازه گیری پاسخ های عضلانی در آن دست یا پا در طی تحریک های مشابه در افرادی با RLS و در گروه کنترل قرار گرفتند.

جفت شدن دو پالس به عنوان محرک می تواند منجر به واکنش یا مهار یک واکنش در عضله شود، بسته به زمان بندی بین دو پالس محققان به بررسی یک نوع پالس زوج هیجان انگیز و دو نوع پالس مهارکننده کوتاه مدت و طولانی مدت پرداختند.

برای هر تجزیه و تحلیل، محققان نسبت پاسخ ها را در نظر گرفتند. نسبت به کسانی که دارای RLS بودند، نسبت به افرادی که دارای RLS بودند، در مقایسه با 0.07 برای افرادی که بدون RLS بودند، در مقایسه با پالس های طولانی مدت مهارکننده، اما نه با پالس کوتاه مدت، بیشتر بود. آنها گفتند تفاوت در پالس های هیجان انگیز در پاها وجود ندارد.

“این اساسا بدین معنی است که مهار در افراد مبتلا به سندرم پاهای بیقراری در مقایسه با افراد بدون بیماری کاهش یا تضعیف می شود.” راشل سالاس، مدرس دانشیار مغز و اعصاب دانشگاه جان هاپکینز می گوید: “پاسخ کاهش یافته به این معنی است که منطقه مغز کنترل پاها نشان دهنده افزایش تحریک پذیری قشر در قشر مغزی است.”

در یک مجموعه جداگانه از آزمایشات اندازه گیری اثر پالس های زوجی داده شده به مغز در منطقه که دست را کنترل می کردند، آنها هیچ تفاوت واقعی نسبت به هر یک از پالس های مهار کننده کوتاه مدت یا فاصله زمانی بین افراد مبتلا به RLS و کسانی که بدون شرایط مشاهده نکردند.

اما محققان می گویند که آنها کشف کردند که نسبت عضلات دست با استفاده از پالس های هیجان انگیز، در 1.01 نسبت به گروه کنترل با نسبت 1.85، پایین تر بود.

“اندازه گیری از عضلات دست نشان می دهد که فعالیت در مغز در منطقه کاهش می یابد که دست در افراد مبتلا به سندرم پاهای بی قرار در مقایسه با کنترل را کنترل می کند.”

سالاس می گوید که تحقیقات قبلی نشان می دهد که پالس های مهار کننده ای با فعالیت GABA انتقال دهنده عصبی همراه است که یک شیمی مغزی است که به طور معمول برای کاهش فعالیت در نورون مغز شناخته می شود. محققان می گویند از آنجایی که در بخش کنترل مغز، بیش از حد فعال است، ممکن است که سلول ها و بافت ها به اندازه کافی GABA برای جلوگیری از بیش فعالی وجود نداشته باشند.

“سایر مطالعات با TMS در افراد مبتلا به RLS انجام شده است، اما آنها به افرادی که مبتلا به فرم شدید بیماری یا پالس های زوج دراز مدت در پا نمی شوند نگاه می کنند. ما خوش شانس هستیم که به این افراد دسترسی داشته باشیم، زیرا مرکز خواب جان هاپکینز مردم را در سراسر جهان جذب می کند و بسیاری از افراد که گزینه های درمان را در جای دیگری در اختیار دارند خسته شده اند.”

سالاس یادآور می شود که داروهایی که مانند دوپامین انتقال دهنده عصبی مانند ropinirole یا pramipexole عمل می کنند، در کوتاه مدت کار می کنند اما در طول زمان می توانند وضعیت را تشدید کنند. اوپیوئید ها موثر هستند، اما به دلیل خطر ابتلا به وابستگی، ایده آل نیستند. با نتایج این مطالعه جدید، محققان امیدوارند از تحریک الکتریکی برای سرکوب فعالیت مغز استفاده کنند و برنامه ریزی این مطالعات در آثار است.

نویسندگان دیگر در این مطالعه شامل آدی کولو، کریستوفر ارلی، پابلو سلنیک، تیانا کروز، کیانا فاستر و گابریلا کانادارو از جان هاپکینز بودند.

منبع:

موارد ارائه شده توسط Johns Hopkins Medicine

بازنشر(Cite this article as):
سارا نظری مقدم. تاپ نیوز: مطالعات تحریک مغزی سندرم پای بیقرار، تحریک پذیری قشر حرکتی را به عنوان یک علت در نظر می گیرند. آخرین ویرایش: سپتامبر 9, 2018. https://psychology.e-teb.com/?post_type=post&p=3380

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.