نوروپاتوبیولوژی

نوروپاتوبیولوژی رشته پزشکی محسوب می شود؟

213 3

آیا نوروپاتوبیولوژی رشته پزشکی محسوب می شود؟

در این راهنمای مختصر قصد داریم به این سوال پاسخ دهیم که “آیا دانشمندان علوم اعصاب پزشک هستند؟” و جهان دانشمندان علوم اعصاب، نحوه مشارکت آنها در تحقیقات و ویژگی های خاص آنها را کشف کنید.

 

آیا عصب شناسان پزشک هستند؟

بله، عصب شناسان می توانند پزشک باشند. عصب شناسان دارای مدرک دکترا هستند. در علوم اعصاب آنها می توانند روانشناس، بیوشیمی، دانشمندان، پزشکان باشند.

مغز ما ما را تعریف می کند، دنیای اطرافمان را پردازش می کند، و نحوه واکنش ما به محرک ها را تعیین می کند. در مغز، فرآیندهایی مانند عاشق شدن با کسی، توانایی تشخیص خود یا داشتن بویی که شما را به یاد کسی می‌اندازد، اتفاق می‌افتد.

اما همچنین دارای اختلالات ناشی از بیماری‌ها، آسیب‌ها یا نقص‌های رشدی است که بر اندام تأثیر می‌گذارد که حتی باعث می‌شود حس عمقی یا توانایی خود در برقراری ارتباط را از دست بدهیم. همه این فرآیندها با علم اعصاب مرتبط هستند.

“پزشکان” و “پزشکان”، همان چیزی است؟

قبل از بحث در مورد اینکه آیا دانشمندان علوم اعصاب پزشک هستند یا خیر، مهم است که به دو عبارتی که ممکن است گیج کننده باشد، بسنده کنیم.

یک پزشک یک پزشک پزشکی است که برای یک مدرک لیسانس چهار ساله وارد کالج می شود. این را می توان به عنوان آموزش قبل از پزشکی آنها در نظر گرفت. پس از ادامه تحصیل برای 2 تا 5 سال تخصص، می توانند در رشته های خاص پزشکی (درماتولوژی، چشم، مغز و اعصاب و غیره) وارد شوند.

پزشکان تقریباً هشت سال دوره دانشکده پزشکی را گذرانده اند، اما پزشکان دارای تخصص 13 سال تحصیل کرده اند.

 

در مقابل، “دکتر” نیز برای هر کسی که مدرک دکترا دارد منصوب می شود. دندانپزشکان، دکترای علوم انسانی، وکلا همگی می توانند از اصطلاح دکتر برای خود استفاده کنند.

اکنون ما به کشف جهان عصب شناسان ادامه خواهیم داد.

عصب شناسی چیست؟

اصطلاح “عصب شناسی” اخیراً مطرح شده است. در ارتباط با انقلاب درمانی که روان‌پزشکی در زمینه روانپزشکی به وجود آورد و با معرفی تکنیک‌های جدیدی که دانش پیشرفته‌ای در مورد سیستم عصبی مرکزی دارند، گسترش یافته است.

این رشته ای از علمی است که سیستم عصبی و ساختار، عملکرد، جنبه های تکاملی، بیوشیمی، فارماکولوژی و آسیب شناسی آن را مطالعه می کند. همچنین به مطالعه چگونگی تعامل عناصر مختلف آن می پردازد که باعث ایجاد پایه های بیولوژیکی شناخت و رفتار می شود.

اخیراً کاربرد فناوری های پیشرفته در علوم اعصاب نیز در حال بررسی است .

علوم اعصاب به طور سنتی به عنوان زیرشاخه ای از زیست شناسی طبقه بندی می شود، اما در واقع، این یک علم بین رشته ای است که نزدیک به رشته های دیگر مانند ریاضیات، زبان شناسی، مهندسی، علوم کامپیوتر ، شیمی، فلسفه، روانشناسی یا پزشکی است.

برخی از حوزه های مختلف علوم اعصاب چیست؟

علوم اعصاب یک حوزه تحقیقاتی نسبتاً گسترده است که از مطالعات مولکولی تا مطالعات زبانی را شامل می شود. در اینجا ما به حوزه های اصلی علوم اعصاب اشاره می کنیم:

  • علوم اعصاب تکاملی چگونگی توسعه سیستم عصبی و مکانیسم های اساسی در رشد عصبی را توصیف می کند.
  • علوم اعصاب شناختی به مطالعه عملکردهای شناختی بالاتر انسان و مبنای عصبی آنها می پردازد.
  • علوم اعصاب مولکولی و سلولی ، مطالعه نورون ها، از جمله شکل و خواص فیزیولوژیکی آنها مانند پروتئین ها و ژن ها.
  • نوروژنتیک بر تغییرات ارثی در نورون ها و برخی بیماری های ژنتیکی تمرکز دارد.
  • علوم اعصاب رفتاری بر مطالعه جنبه های عصبی زیستی (عصب شیمیایی، روان دارویی و الکتروفیزیولوژیک) رفتار متمرکز است.
  • علوم اعصاب بالینی ارزیابی، توانبخشی و گزینه های درمانی غیردارویی را برای درمان بیماران مبتلا به اختلالات عصبی، تخریب کننده عصبی یا رشد عصبی بررسی می کند.
  • فیزیولوژی عصبی رابطه بین مغز و عملکردهای آن را تجزیه و تحلیل می کند.
  • مهندسی عصبی از تکنیک های مهندسی برای درک، جایگزینی، تعمیر یا بهبود سیستم های عصبی استفاده می کند.
  • عصب زبانشناسی مطالعه می کند که مکانیسم های عصبی در مغز اکتساب، درک و بیان زبان را کنترل می کند.

به نظر می رسد که دانشمندان علوم اعصاب انتخاب های زیادی دارند، درست است؟

چگونه یک عصب شناس باشیم؟

امروزه راه های زیادی برای شروع حرفه ای در علوم اعصاب وجود دارد و همه راه های خوب وجود دارد. مدارک جدید این امکان را فراهم می کند که دوره های لیسانس و فوق لیسانس را با هم ترکیب کرده و از مشاغل فردی بسیار تخصصی و جالب الگو برداری کند.

مشاغل در زمینه های زیست پزشکی، زیست شناسی یا روانشناسی ورودی های کلاسیک هستند. اما ریاضیات، فیزیک یا جامعه شناسی، برای آوردن چند مثال، هم هستند.

هر چه آموزش های علمی قبلی قوی تر باشد، نتیجه بهتری حاصل می شود. این چگونه آغاز می شود، بلکه چگونه به پایان می رسد.

خوب، حالا چگونه می توانم عصب شناس شوم؟ علوم اعصاب تخصصی است که در مقاطع تحصیلات تکمیلی به دست می آورید.

داشتن حداقل مدرک تحصیلی مرتبط قبلی ضروری است، زیرا همه دوره های تحصیلات تکمیلی به آن نیاز دارند.

افرادی با مدارک علمی زیر می توانند در زمینه علوم اعصاب کار کنند:

  • روانشناسی
  • فارغ التحصیلان رشته بیوشیمی
  • لیسانس علوم
  • پزشکان عمومی
  • متخصصین مغز و اعصاب

در علوم اعصاب فرصت‌های زیادی وجود دارد، زیرا شاخه‌ای از علم با پتانسیل‌های زیادی است که هنوز مورد استفاده قرار نگرفته است، و متخصصان بسیاری از رشته‌ها در آن شرکت می‌کنند، نه لزوماً پزشکی، زیست‌شناسی یا روان‌شناسی.

با این حال، مانند هر هنر خوب، شما باید حرفه ای باشید، چیزی که از نظر قانونی شامل فرآیند آموزشی دانشگاه می شود.

دکتر علوم اعصاب چه می کند؟

همانطور که اشاره کردیم، دانشمندان علوم اعصاب به مطالعه و تحقیق در مورد سیستم عصبی می پردازند. سیستم عصبی از سلول های عصبی، نخاع و البته مغز تشکیل شده است.

مطالعات سیستم عصبی می تواند بر سطح سلولی متمرکز شود، یا می تواند بر سطح سیستمیک (مطالعات رفتاری یا شناختی) تمرکز کند.

مطالعه بیماری های سیستم عصبی که بر کیفیت زندگی افراد تأثیر می گذارد مانند پارکینسون، آلزایمر، اسکلروزیس و غیره بخش مهمی از علوم اعصاب است.

عصب شناسان مطالعات تحقیقاتی خود را در موسسات دولتی یا خصوصی و همچنین در دانشگاه ها انجام می دهند.

برخی از وظایف رایج دانشمندان علوم اعصاب عبارتند از:
  • آزمایشات را انجام دهید.
  • توسعه ابزار و پردازش داده های عصبی.
  • درمان های جدید برای اختلالات عصبی را بررسی کنید.
  • همکاری با پزشکان برای انجام مطالعات تجربی:

عصب شناسان چه وظایفی دارند؟

  • رهبری تیم های محققین و دانشجویان.
  • به روز ماندن در جنبه های رشدی، محاسباتی، پزشکی، مولکولی، سلولی و عملکردی سیستم عصبی.
  • استفاده از تجهیزات برای نظارت بر فعالیت مغز و اعصاب.
  • ایجاد راه حل های پزشکی و دارویی و کار با بیماران در طول آزمایشات بالینی.
  • ایجاد الزامات برای داروهای ساخته شده
  • تشخیص اختلالات عصبی یا روانپزشکی.

به طور خلاصه، مانند بسیاری از حرفه ها، عصب شناس بودن مستلزم استعدادها و مهارت های متعدد است. دانشمندان علوم اعصاب باید: نویسنده، حسابدار، جمع آوری کمک مالی، برق، معلم، آژانس مسافرتی، هنرمند باشند!

دانشمندان علوم اعصاب صرف نظر از منطقه خود، تحقیقات و نتایج خود را با هدف آموزش دیگران و به روز نگه داشتن آنها، انتشار یافته های خود در مجلات علمی، مصاحبه ها، کنفرانس ها و گزارش پیشرفت آزمایشات خود به کارفرمایان و جامعه علمی به اشتراک می گذارند.

صنعت عصب شناسان

دانش علوم اعصاب به طور فزاینده ای در حوزه های مختلف فعالیت های انسانی ارزشمند است. دانشمندان علوم اعصاب در دانشگاه ها، مراکز تحقیقاتی، بیوتکنولوژی یا صنایع دارویی تحقیق می کنند. اما آنها همچنین به عنوان روانشناس، روانپزشک عصبی کار می کنند، در تبلیغات، ارتباطات، مطبوعات، آموزش یا شرکت ها مشارکت می کنند.

بنابراین، شما بالاخره دکترای خود را در علوم اعصاب گرفتید. بعد چی؟

بسیاری از افرادی که تحصیلات تکمیلی خود را به پایان می‌رسانند، تصمیم می‌گیرند که آموزش خود را در آزمایشگاه‌هایی ادامه دهند، جایی که می‌توانند تکنیک‌های جدید را بیاموزند یا حوزه‌های جدیدی از علوم اعصاب را بیاموزند.

اکنون، پس از اینکه احساس کردید کاملاً آموزش دیده و واجد شرایط هستید، زمان آن رسیده است که یک “شغل واقعی” پیدا کنید. عصب شناسان می توانند در موارد زیر کار پیدا کنند:

  • دولت در آزمایشگاه ها
  • دانشگاه ها به عنوان معلم یا محقق.
  • صنعت، در شرکت های بیوتکنولوژی، داروسازی یا ابزار پزشکی.
  • بیمارستان یا مرکز پزشکی ، به عنوان پزشک و/یا محقق مبتلا به اختلالات عصبی.

حقوق

تعیین دستمزد سالانه یک متخصص مغز و اعصاب دشوار است، زیرا بستگی به منطقه ای دارد که در آن کار می کنند. میانگین دستمزد سالانه آنها را می توان با حقوق یک بیوشیمیدان یا بیوفیزیکدان برابر دانست که به طور متوسط حدود 70000 یورو است.

کالج ها و دانشگاه ها کمترین میانگین حقوق را با 60000 دلار در سال پرداخت می کردند. در حالی که بهترین دستمزد کسانی هستند که با صنعت داروسازی و تحقیقاتی کار می کنند، با میانگین حقوق سالانه از 90000 دلار تا 150000 دلار.

نوروپاتوبیولوژیبدون شک دستمزد عصب شناسان بسیار زیاد است و همه اینها به حوزه تحقیق، تجربه و محل کار بستگی دارد.

تفاوت بین عصب شناسان و عصب شناسان چیست؟

ما باید این را در نظر داشته باشیم: متخصصان مغز و اعصاب پزشک هستند. عصب شناسان محقق هستند.

همانطور که اشاره کردیم، یک متخصص علوم اعصاب معمولاً دارای دکترای علوم اعصاب است، سپس می تواند خود را وقف تحقیقات زیست پزشکی برای مراکز تحقیقاتی و نهادهای بهداشتی کند، در یک آزمایشگاه علوم اعصاب تحقیق کند یا برای شرکت هایی در بخش داروسازی یا بیوتکنولوژی کار کند.

مشاغل برای هر یک از آنها متفاوت است.

عصب شناس

علوم اعصاب به عنوان دکترا در برخی از دانشگاه ها وجود دارد که معمولاً پس از تکمیل مدرک کارشناسی ارشد در علوم اعصاب، بیوشیمی، زیست شناسی مولکولی و زیست پزشکی، فارماکولوژی، دامپزشکی، ژنتیک پیشرفته و بیوتکنولوژی قابل دسترسی است.

متخصص مغز و اعصاب

شما پس از گذراندن شش واحد درسی رشته پزشکی و گذراندن 360 واحد مدرک، متخصص مغز و اعصاب می شوید. در مرحله بعد، تخصص پزشکی در نورولوژی تکمیل می شود که چهار سال طول می کشد و با آموزش MIR (پزشک مقیم داخلی) به پایان می رسد.

پس از گذراندن 10 دوره مدرک در رشته مغز و اعصاب اخذ می شود. سپس می توانید در مرکزی که MIR را تکمیل کرده اید یا دفتر کار خود را دارید به کار خود ادامه دهید. آموزش همچنین می تواند با مدرک کارشناسی ارشد یا دوره در رشته مغز و اعصاب تکمیل شود.

سهم علمی علوم اعصاب

علوم اعصاب عملاً همه حوزه های دانش را شامل می شود و هر یک سهم مهمی در زمینه های موضوعی مختلف داشته است که شایان ذکر است برخی از آنها مانند:

رشد، پیری و مرگ عصبی؛ پلاستیسیته سلولی و مولکولی؛ ادراک، روان شناسی و حرکت؛ عملکردهای ذهنی بالاتر (حافظه و یادگیری، شناخت، احساسات، زبان، حالات هوشیاری)؛ مبانی بیولوژیکی آسیب شناسی های روانی؛ روانپزشکی؛ رویکرد و پیاده سازی مدل ها در علوم اعصاب.

بنابراین، آیا دانشمندان علوم اعصاب پزشک هستند؟

دانشمندان علوم اعصاب پزشک هستند زیرا دارای مدرک دکتری در علوم اعصاب هستند. اما همه عصب شناسان پزشک پزشکی نیستند.

سیستم عصبی اساس بیولوژیکی رفتار و خود زندگی است. مغز سیگنال هایی را به سراسر بدن ارسال می کند تا وظایف لازم برای زندگی روزمره را انجام دهد.

علوم اعصاب با تکیه بر مفاهیم اصلی از رشته های مختلف مانند زیست شناسی، شیمی، روانشناسی، ریاضیات، به کارکردهای پیچیده تر این اندام (مغز) مانند احساسات و آگاهی می پردازد.

دانشمندان علوم اعصاب باید آموزش های آکادمیک سختی را پشت سر بگذارند تا به محققانی باورنکردنی تبدیل شوند.

آنها روز به روز برای نوآوری در زمینه نورولوژی تلاش می کنند تا پاسخی برای بیماری های مرتبط با سیستم عصبی پیدا کنند.

آیا دوست دارید بخشی از آنها باشید؟

سوالات متداول: آیا دانشمندان علوم اعصاب پزشک هستند؟

آیا دانشمندان علوم اعصاب به دانشکده پزشکی می روند؟

دانشمندان علوم اعصاب، دانشمندانی که لزوماً مدرک پزشکی ندارند. با این حال، آنها دکترای علوم اعصاب هستند.

چه مدت طول می کشد تا یک عصب شناس شویم؟

اول از همه، شما باید یک مدرک لیسانس بگیرید که 4 سال طول می کشد. سپس، مدرک کارشناسی ارشد (2 سال دیگر) را دریافت می کنید و در نهایت، برنامه های PhD یا PsyD حدود 2 تا 4 سال طول می کشد. به طور خلاصه، شما به حدود 9 سال زمان نیاز دارید تا یک عصب شناس شوید.

چه نوع دکتری در زمینه مغز تخصص دارد؟

هم جراح مغز و اعصاب و هم متخصص مغز و اعصاب در درمان مشکلات پزشکی مؤثر بر سیستم عصبی مرکزی از جمله مغز تخصص دارند.

آیا باید دکترای علوم اعصاب بگیرم؟

دکترا در علوم اعصاب می تواند آزادی فکری بیشتری را به شما بدهد، همچنین این فرصت را به شما می دهد تا در مورد فرآیندهای عصبی و شناختی بیشتر بدانید.

دوره دکتری در علوم اعصاب چقدر است؟

این برنامه معمولاً بین 3-4 سال طول می کشد تا تکمیل شود.

در این راهنمای مختصر به این سوال پاسخ داده شده است که “آیا پزشکان عصب شناس هستند؟” و جهان دانشمندان علوم اعصاب، نحوه مشارکت آنها در تحقیقات و ویژگی های خاص آنها را کشف کرد.

اگر سوال یا نظری دارید لطفا با ما در میان بگذارید.

منابع

مک کنزی، آر (2011، 29 آوریل). عصب شناس: شرح شغل، وظایف و الزامات. بازیابی شده در 14 سپتامبر 2020، از وب سایت Study.com: https://study.com/articles/Neuroscientist_Job_Description_Duties_and_Requirements.html

علوم اعصاب برای کودکان. (2020). بازیابی شده در 14 سپتامبر 2020، از وب سایت Washington.edu: https://faculty.washington.edu/chudler/neurok.html

عصب شناس: مجلات SAGE. (2020). بازیابی شده در 14 سپتامبر 2020، از وب سایت SAGE Journals: https://journals.sagepub.com/home/nro

بازنشر(Cite this article as):
گروه محتوایی دکتر آزمندیان. تاپ نیوز: نوروپاتوبیولوژی رشته پزشکی محسوب می شود؟. آخرین ویرایش: دسامبر 22, 2021. https://psychology.e-teb.com/?post_type=post&p=8140

3 دیدگاه موجود است

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.